We zoeken de grenzen op

Roemenië tussen de Oekraïense en Bulgaarse grens
Om een beetje meer te kunnen zien van de kust van Roemenië, zonder Kell al te veel te belasten, hebben we twee dagen een auto gehuurd. We gingen met de trein naar Constanta waar de auto op het treinstation voor ons klaar stond. Alles gereed, rijden maar. Eerst maar eens een stukje naar het noorden toe richting de Oekraïense grens. We reden over de kleine weggetjes dwars door de prachtige landschappen van Roemenië. Voor we het wisten zaten we al in het natuurpark vlakbij Vadu, wat onderdeel is van het bekende delta gebied Dunării. Er stond een groot bord met een hele tekst in het Roemeens en een teken dat we niet verder mochten rijden. We keken even rond en zagen een stukje verder op die weg toch een auto rijden. Tsja, wij weten ook niet wat er op dat bord staat, misschien alleen maar dat je opmoet passen voor het ‘wildlife’? Dus het bord genegeerd en door gereden. Een goede keus geweest!
 
Dwars door de modder en zandweggetjes kwamen we van alles tegen: slangen, vogels en heel veel muggen. Toen we een klein zandweggetje in gingen zagen we ineens wel hele mooie vogels met blauwe en gele kleuren. Hup, de auto stoppen en de camera erbij pakken! Ik kan je vertellen, het valt nog niet mee zo’n beestje goed op de foto te krijgen. Een uurtje of anderhalf verder waren we dan eindelijk tevreden en besloten we het park weer uit te gaan om nog een stukje verder naar hetnoorden te rijden. Uiteindelijk kwamen we aan in Tulcea. Een vrij grote stad waar we wat rondjes hebben gereden, maar verder niet echt bijzonder. We gingen over de landweggetjes weer terug naar beneden om voor het donker thuis te kunnen zijn. Want die landweggetjes zijn overdag super gaaf, omdat je dwars door de omgeving rijdt, maar ‘s nachts zijn de gaten in de weg of de tegenliggers maar lastig te onderscheiden en te omzeilen! 
 
 
De volgende dag gingen we naar het zuiden, richting de Bulgaarse grens. Eerst een stukje het binnenland in naar Cernavoda. Een leuk klein stadje dat op een berg is gebouwd. Veel smalle straatjes naar boven en naar beneden en in één straatje was er een prachtig uitzicht op een ouderwetse treinbrug. Foto!
We reden net Cernavoda uit toen we een oude goederentrein stil zagen staan. Dat is een gave setting! De auto aan de kant en ernaar toe. Ik was het statief nog aan het neerzetten toen een andere trein over een ander spoor langs raasde en de trein waar wij voor stonden begon te toeteren en langzaam weer op gang kwam. ‘Wegwezen, hij gaat weer rijden!’, riepen we in koor. Hè balen, leek ons juist zo’n gave foto! 
 

We reden weer een stukje terug om op de weg langs de kust uit te komen. Een paar dorpjes verder dan waar we zelf zitten was een treinstation waar ook een oude, kapotte, geparkeerd stil stond. Maarja dat was midden op een druk treinstation, niet echt een beste optie dus. Nog maar even een stukje doorrijden. Al snel kwamen we in VamaVeche aan, het walhalla onder de hippies en dat was nu al te merken. Het seizoen is nog niet begonnen in Roemenië, maar in Vama Veche was al wel leven in de brouwerij! De strandtenten draaide muziek, op het strand lagen mensen en alle winkeltjes waren geopend. Heerlijk even rondgekeken en rondgeneusd maar we zaten toch nog aan die trein te denken. Op de terugweg naar Eforie Nord passeerden we weer het treinstation van Mangalia en we hadden allebei zo iets: nooit geschoten, altijd mis. Gewoon proberen dus! We parkeerde de auto, stopten de cameraspullen in een rugtas and here we go. Het is in Roemenië vrij normaal om gewoon het spoor over te steken, dus over de rails, hup naar spoor 2, 3 en 4 dat ging makkelijk. Nu kwam er een spoor waar een hele diepe gracht onder zat, maar een stukje verderop was er een plank overheen gelegd, ook dat spoor waren we voorbij. Een stukje door het hoge gras heen en daar waren twee vrouwtjes bloemetjes aan het plukken, nog niks aan de hand. We liepen richting de trein die we al eerder hadden zien staan, we waren er bijna en toen hoorde we ineens geschreeuw vanaf het treinstation. Een man met een geel hesje stond te zwaaien en te wijzen dat we daar niet mochten komen. Hmm balen. We liepen weer een stukje terug en zagen dat die man de andere kant op keek. Snel naar de andere kant van de trein gerend. Nu zaten we aan de achterkant en kon hij ons niet meer zien. Snel het statief uit de tas gehaald en ja hoor zal je altijd zien dat dat ding precies nu niet mee werkt. Even klooien en ja hij stond, camera erop en instellen dat ding. ‘Snel, snel’ bleef Kell maar zeggen. ‘Ja, ja, doe m’n best’. Toen ik bijna klaar was zei Kell: ‘we zijn te laat, hij staat al achter je’. ‘Geeft niks’, zei ik, ‘ik zie hem niet. Blijf staan! Ik kom eraan!’ -klik- 10..9..8..7 de timer stond aan. Ik ging naast Kell staan en zag die man inderdaad al met een hamer aan een lange stok dingen roepen. 3..2..1 Lachen! -Klik-. Nu maar hopen dat de camera goed ingesteld stond! Die man begon van alles te roepen en al verstonden we er geen woord van, de boodschap was duidelijk: wegwezen hier. Vanaf de andere kant kwam nog een man aangelopen met een lange stok in zijn hand en toen we wegliepen en ik me nog even omdraaide zag ik nog een man achter de trein vandaan komen. Geen idee wat die bij zich had, maar we zette nog maar even een stapje bij. Eindelijk bij de auto was het eerste wat we deden de foto bekijken en ja hoor! Perfect! One shot, only shot, perfect shot! Yes! Haha, high five en karren maar! Onderweg nog een graanveldje meegepikt en zo hadden we een heerlijke dag gehad! 

  • Ooievaar met kleintjes - Plaja Vadu, Rezervatia Delta Dunării
 
*Onze foto’s posten we ook allemaal op Instagram. Benieuwd naar meer? Volg ons! @Alwaysaroundtheworld2017*

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *